Vizantijskom caru Justinijanu I (527-565) pošlo je za rukom da Rimsku imperiju vaspostavi u punom sjaju iz nekadašnjih slavnih vremena, što je bio poduhvat koji se graničio sa pravim podvigom. Ponovo je Carstvo, rasprostirući se na tri kontinenta, Evropi, Aziji i Africi, gordo i slavodobitno nosilo oreol svetske države, i ponovo su velika osvajanja pretvorila Sredozemno more u rimsko jezero. (...) Neposredni svedok ovih burnih vremena, očevidac mnogih važnih događaja, bio je Prokopije, najveći vizantijski istoričar VI stoleća. Nošen snagom radoznalog i pronicljivog duha, proputovao je veliki deo ondašnjeg poznatog sveta, boraveći na gotovo svim važnim ratištima gde su romejske trupe pronosile osvajačku slavu Justinijana I. Za Prokopijeva dela se sa puno razloga smatra da su neuporedivo najbogatije i najpouzdanije svedočanstvo o ovome dobu. Istorija ratova (De bellis), svakako njegov najznačajniji spis, ne svodi se samo na suvoparno ređanje događaja, već je protkana obiljem podataka koji je pretvaraju u enciklopediju najraznovrsnijih činjenica iz etnografije, demografije i kulture rane Vizantije i sveta koji ju je okruživao.(…)